Η Κ.Ο.Θ. στον Αρχαιολογικό Χώρο Ευρωπού

Ανακοινώνουμε την αναβολή της συναυλίας της ΚΟΘ στον Αρχαιολογικό Χώρο Ευρωπού (19/9), λόγω επιβολής έκτακτων περιοριστικών μέτρων στην περιφερειακή του Κιλκίς, από τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας.
Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί αργότερα, εφόσον οι συνθήκες το επιτρέψουν. Σε αυτή την περίπτωση θα ισχύουν κανονικά τα δελτία εισόδου της 19/9.


Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης συμμετέχει στην πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού ‘Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός’ με μία σειρά εμφανίσεων σε αρχαιολογικούς χώρους της Β. Ελλάδας.
 
Στον Αρχαιολογικό Χώρο Ευρωπού, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, υπό τη μουσική διεύθυνση του Έκτορα Ταρτανή παρουσιάζει έργα των Σαίνμπεργκ, Θεοδωράκη και Χάυντν. Το ατμοσφαιρικό ‘Νυχτερινό’ για έγχορδα και άρπα του πρωτοπόρου Αυστριακού συνθέτη Άρνολντ Σαίνμπεργκ ανοίγει το πρόγραμμα της βραδιάς. Ακολουθεί μελοποιημένη ποίηση και συγκεκριμένα το έργο ‘Έρως & Θάνατος’ του Μίκη Θεοδωράκη, που αποτελείται από “τέσσερα τραγούδια για τη Μυρτώ” (την αγαπημένη του σύζυγο), σε ποίηση Λορέντζου Μαβίλη και του ίδιου του συνθέτη. Ερμηνεύει η μεσόφωνος Ελένη Βουδουράκη. Η συμφωνία αρ.92 του Χάυντν ονομάστηκε ‘της Οξφόρδης’ λόγω της εκτέλεσής της εκεί την ημέρα που ο συνθέτης έλαβε από το Πανεπιστήμιο της πόλης Επίτιμο Διδακτορικό Δίπλωμα.

Πρόγραμμα:
Αrnold Schönberg: Νυχτερινό, για έγχορδα και άρπα
Μίκης Θεοδωράκης: Έρως & Θάνατος, για μέτζο σοπράνο & ορχήστρα εγχόρδων, σε ποίηση Λορέντζου Μαβίλη & Μίκη Θεοδωράκη
Joseph Haydn: Συμφωνία αρ. 92 σε σολ μείζονα, Hob I.92 (‘της Οξφόρδης’)

Οι εκδηλώσεις προσφέρονται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Το μόνο αντίτιμο είναι το εισιτήριο για την είσοδο σε κάθε χώρο, όπου υπάρχει.
Είναι υποχρεωτική η προκράτηση θέσης. Προκρατήσεις εδώ

Τηρούνται όλα τα μέτρα προστασίας από την πανδημία του κορωνοϊού, σύμφωνα με τις οδηγίες του Υπουργείου Υγείας και του Ε.Ο.Δ.Υ.. Ανατρέξτε για πληροφορίες στην επίσημη ιστοσελίδα της Κ.Ο.Θ. (www.tsso.gr)

Ώρα προσέλευσης 19:00
Εφιστούμε την προσοχή στην τήρηση των οδηγιών που θα δοθούν από το φυλακτικό προσωπικό του αρχαιολογικού χώρου και από τους συντονιστές της συναυλίας, με σεβασμό στα ισχύοντα πρωτόκολλα ασφαλείας έναντι του COVID – 19 και ιδίως στη χρήση μη ιατρικής μάσκας εντός του αρχαιολογικού χώρου.

Διεύθυνση Ορχήστρας: Έκτορας Ταρτανής
Σοπράνο: Ελένη Βουδουράκη
Παραγωγή: Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης
Συνεργασία: Εφορεία Αρχαιοτήτων Κιλκίς
Με την υποστήριξη: Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού
Συνεργασία: Δήμος Παιονίας

CityMag_Δωρεάν συναυλίες της ΚΟΘ σε Αρχαιολογικούς Χώρους

Ελεύθερη Ώρα_Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός με 270 εκδηλώσεις

Εφημερίδα των Συντακτών_Όλη η Ελλάδα μία σκηνή


tsso image
Η 4η Συμφωνία του Μάλερ
31/01/2021
19:00
Πρόγραμμα:
Γκούσταβ Μάλερ (1860-1911): Συμφωνία αρ. 4 σε σολ μείζονα (μετ. Κλάους Σιμόν)

Η μουσική γραφή του Μάλερ χαρακτηρίζεται από ασυνήθιστη συναισθηματική ένταση και βαθιές μεταφυσικές αγωνίες. Η 4η συμφωνία του δεν είναι τελείως απαλλαγμένη από τα ‘βάρη’ αυτά, όμως λογίζεται ως η πλέον προσιτή συμφωνία του και γι’ αυτό το λόγο ίσως η δημοφιλέστερη στο ευρύ κοινό. Έκανε πρεμιέρα το 1901 στο Μόναχο. Η δημοφιλία της δεν οφείλεται φυσικά στη μικρότερη διάρκειά της από όλες τις προηγούμενες του Μάλερ. Ο συνθέτης, εδώ, επικεντρώνει πολύ περισσότερο στο μελωδικό πλούτο και όχι στην επίμονη αναζήτηση απαντήσεων για τη μετά θάνατο ζωή ή στην εκδήλωση μύχιων φόβων, ενώ εκπλήσσει με το, αν μη τι άλλο, ασυνήθιστο φινάλε της, που περιγράφει τον ουρανό μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Το φινάλε αυτό το είχε γράψει αρχικά για τη 3η συμφωνία του, όμως μάλλον ένιωσε ότι είχε και άλλα ζητήματα να θέσει πριν δώσει μία οριστική απάντηση. Έτσι αφού πρώτα θέτει στα τρία πρώτα μέρη της συμφωνίας της 4ης Συμφωνίας μερικά ακόμη υπαρξιακά ζητήματα, καταλήγει τελικά στη διαπίστωση πως η απάντηση σε όλα αυτά βρίσκεται στην καθαρότητα της οπτικής ενός παιδιού, που δεν είναι καθόλου αθώο ή ανήξερο, αλλά έχει βαθιά επίγνωση της αλήθειας. Είναι η τελευταία συμφωνία στην οποία ο Μάλερ ενσωματώνει μελωδίες από δικά του ορχηστρικά τραγούδια πάνω στα λαϊκά παραδοσιακά ποιήματα της συλλογής 'Das Knaben Wunderhorn', που διασώθηκαν προφορικά στο πέρασμα των αιώνων και δημοσιεύθηκαν το 1805, αποτελώντας έκτοτε μία εξιδανικευμένη κορωνίδα της λαογραφίας του ρομαντικού εθνικισμού σε όλο το γερμανόφωνο κόσμο, με τις ευλογίες του ίδιου του Γκαίτε. Αυτός ήταν ο λόγος που και άλλοι μεγάλοι συνθέτες ασχολήθηκαν εκτενώς με αυτά τα ποιήματα.

To 2007 o Klaus Simon μετέγραψε το έργο για την ορχήστρα μουσικής δωματίου Holst Sinfonietta, η οποία το παρουσίασε μαζί με έργα Σαίνμπεργκ και Βέμπερν. Μετά τη συναυλία έκανε κάποιες τροποποιήσεις, βάσει των όσων άκουσε εκεί. Γενικότερα προσπάθησε να ακολουθήσει το πνεύμα της Κοινωνίας Ιδιωτικών Μουσικών Εκτελέσεων (Verein für musikalische Privataufführungen), που είχε ιδρύσει ο Σαίνμπεργκ με σκοπό να γίνονται κατανοητές από το κοινό οι εκτελέσεις των νέων έργων. Σκοπός του Simon ήταν να δώσει με αυτή τη μεταγραφή την ευκαιρία σε σύνολα μουσικής δωματίου να παρουσιάσουν αυτή την διάσημη συμφωνία, που συγγενεύει με τη μουσική δωματίου του συνθέτη περισσότερο από κάθε άλλο έργο του Μάλερ.


Διαδικτυακή μετάδοση
Από το κανάλι της
ΚΟΘ στο Youtube & τη Σελίδα της ΚΟΘ στο facebook

 

tsso image
Νίκος Σκαλκώτας: Ένας Έλληνας συνθέτης του κόσμου
14/02/2021
19:00
Η νέα σειρά Πορτρέτων σημαντικών εκπροσώπων του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης ξεκινά, δικαιωματικά, με τον «Έλληνα συνθέτη του κόσμου» Νίκο Σκαλκώτα (1904-1949).
 
Η ιδιοτυπία της περίπτωσης του Σκαλκώτα οφείλεται αρχικά στον εξαιρετικά πλούσιο και πολυδιάστατο ηχητικό του κόσμο, όπου συναντάμε τη δημιουργική αφομοίωση στοιχείων της δυτικής και της ελληνικής μουσικής παράδοσης, αλλά και μία πρωτότυπη, ριζοσπαστική ηχοπλασία. Οφείλεται, ωστόσο, και στο γεγονός ότι αυτός ο κόσμος ζωντάνεψε και έγινε γνωστός κυρίως μετά τον πρόωρο και ξαφνικό του θάνατο σε ηλικία 45 χρονών.
 
Το αφιέρωμα αφηγείται τα όνειρα, τις επιδιώξεις, τις χαρές και τις απογοητεύσεις του Σκαλκώτα από την Αθήνα στο Βερολίνο (το 1921) και πίσω (το 1933). Πυλώνας του αφιερώματος είναι η ίδια του η μουσική και η καλειδοσκοπική της διάσταση. Παρακολουθούμε εκτελέσεις δύο έργων μουσικής δωματίου αντιπροσωπευτικών αφενός της γεμάτης ενεργητικότητας, κοσμοπολίτικους ήχους και νεανικά όνειρα εποχής του Βερολίνου (Andantino, Σονατίνα για βιολί και πιάνο Αρ. 1) και, αφετέρου, της ασκητικής, εξπρεσιονιστικής ωριμότητας του τελευταίου, ίσως, έργου που συνέθεσε (Τρυφερή Μελωδία για τσέλο και πιάνο).
 
Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται, επίσης, 3 από τους εμβληματικούς 36 Ελληνικούς Χορούς του, που λειτούργησαν, και συνεχίζουν να λειτουργούν, ως πρόταση μίας σύγχρονης αντίληψης της ελληνικότητας. Τέλος, θα ακουστούν πέντε από τα ιδιαίτερα απαιτητικά για τους εκτελεστές αλλά και πνευματώδη 10 Σκίτσα για έγχορδα.       


Διεύθυνση ορχήστρας: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης
Σονατίνα:
Βιολί: Αντώνης  Σουσάμογλου
Πιάνο: Μαριλένα Λιακοπούλου. 
Τρυφερή Μελωδία:
Τσέλο: Απόστολος Χανδράκης
Πιάνο: Κώστας Χάρδας.
 
 
Επιστημονικός Συνεργάτης: Κώστας Χάρδας
 
 
Πρόγραμμα:
Νίκος Σκαλκώτας
‘ένας Έλληνας συνθέτης του κόσμου’
  • Ελληνικοί Χοροί για ορχήστρα εγχόρδων: Ηπειρώτικος, Κρητικός, Τσάμικος, Αρκαδικός, Κλέφτικος
  • Σονατίνα για βιολί και πιάνο Αρ. 1 μέρος Andante 
  • 10 Σκίτσα για έγχορδα
  • Τρυφερή Μελωδία για τσέλο και πιάνο

Διαδικτυακή μετάδοση
Από το κανάλι της
ΚΟΘ στο Youtube & τη Σελίδα της ΚΟΘ στο facebook
tsso image
Μότσαρτ & Προκόφιεφ
21/02/2021
19:00
Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791): Κοντσέρτο αρ.24 για πιάνο και ορχήστρα σε ντο ελάσσονα, KV 491
Ι.  Allegro   ΙΙ. Larghetto   ΙΙΙ. Allegretto   
 
Το ‘Κοντσέρτο για πιάνο αρ.24’ είναι γραμμένο το 1786 και ξεχωρίζει στη σχετική εργογραφία του ιδιοφυούς συνθέτη για πολλούς λόγους. Καταρχάς είναι το μόνο κοντσέρτο πιάνου του Μότσαρτ σε ελάσσονα τονικότητα, μαζί με το αρ.20. Επίσης, ο συνθέτης χρησιμοποιεί ταυτόχρονα κλαρινέτα και όμποε, κάτι που έπραξε επίσης σε δύο μόνο από τα συνολικά 23 κοντσέρτα για πιάνο του, ενώ υπάρχουν σημεία που τα πνευστά κυριαρχούν ολοκληρωτικά έναντι των εγχόρδων.
Το έργο ξεπερνά επίσης τα όρια των υπόλοιπων κοντσέρτων του συνθέτη σε ό,τι αφορά τον εκφραστικό του πλούτο, την ένταση των συναισθημάτων και το πάθος του, καθώς και την επεξεργασία του θεματικού υλικού του. Από τις πρώτες κιόλας νότες διαχέεται στην ατμόσφαιρα μία έντονη δραματικότητα, κυρίως με τους διαλόγους της ορχήστρας με το πιάνο, χωρίς φυσικά να ξεπερνιούνται ποτέ τα όρια της κλασικής ισορροπίας.
Ο Μότσαρτ δεν απαρνείται ποτέ την κλασική τελειότητα και, όπως πάντα, εκφράζει την ομορφιά και την αβρότητα του κλασικισμού με τη διαύγεια του μουσικού λόγου, τη συναισθηματική ισορροπία και την οικονομία των τεχνικών μέσων. Όμως δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει το ότι αυτό το έργο ανοίγει ένα παράθυρο στο μέλλον και στο ρομαντισμό, πολύ πριν αυτός γεννηθεί.
Το πρώτο μέρος ακολουθεί την κλασική μορφή σονάτας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε διάρκεια και πλέον πολύπλοκο αντίστοιχο μέρος από όλα τα κοντσέρτα του Μότσαρτ. Αξιοσημείωτο στιλιστικό χαρακτηριστικό του είναι ο παθιασμένος διάλογος του πιάνου με την ορχήστρα.
Το δεύτερο μέρος είναι ένα Largetto στο οποίο κυριαρχεί ένα εντυπωσιακά απλό θέμα. Κυριαρχεί μία γαλήνια αγνότητα και μία συγκινητική ηρεμία, που δίνονται με μία ακραία, σχεδόν υπερβατική, απλότητα.
Στο φινάλε κυριαρχεί ένα κύριο μελωδικό θέμα με οχτώ παραλλαγές του, που αποτελούν μία ολοκληρωμένη μελέτη του Μότσαρτ. Θυμίζει άλλοτε εμβατήριο και άλλοτε ύμνο. Απαιτεί μεγάλη ταχύτητα και ενώ συναισθηματικά φαίνεται να επανέρχεται στο πρώτο μέρος, οι παραλλαγές το κάνουν με διάφορους τρόπους αλλάζοντας συνεχώς διάθεση. Ο Βρετανός μουσικολόγος, συγγραφέας, συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας Sir Donald Francis Tovey είπε πως εδώ συνοψίζεται όλο το πάθος της μουσικής του Μότσαρτ.
Στο σύνολό του το έργο καταφέρνει και συνδυάζει την ομορφιά, το πάθος και τη χάρη με τρόπο μοναδικό και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κοντσέρτα για πιάνο στην ιστορία.
 
 
 
 
Sergei Prokofiev (1891-1953): Συμφωνία αρ.1 σε ρε μείζονα, έργο 125 (‘Κλασική’)
Ι.  Allegro    ΙΙ. Allegretto    ΙΙΙ. Gavotte: Non troppo allegro    IV. Finale: Molto vivace
 
Η πρώτη συμφωνία του Προκόφιεφ ονομάστηκε ‘Κλασική’ από τον ίδιο, γιατί με αυτό το έργο ο συνθέτης αποτίνει φόρο τιμής στον αγαπημένο του κλασικισμό. Την έγραψε το 1917, αφήνοντας για πρώτη φορά στην άκρη το πιάνο κατά τη σύνθεση, βασισμένος απόλυτα στα κλασικά πρότυπα, σε ό,τι αφορά το ύφος, τη φόρμα και την ενορχήστρωση, προσθέτοντας φυσικά στην ακρίβεια και τη φινέτσα αυτής της περιόδου και τα χαρακτηριστικά της δικής του γραφής, όπως τις ξαφνικές μετατροπές, τις απότομα κομμένες φράσεις και τη ρυθμική ευρωστία. Ο ίδιος δήλωσε σχετικά «Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα πισωγύρισμα στις κλασικές φόρμες. Όταν δουλεύω με βάση αυτές αισθάνομαι πραγματικά ο εαυτός μου». Φιλοδοξία του ήταν να γράψει μία συμφωνία όπως θα την έγραφε ο ίδιος ο Χάυντν, αν ζούσε στις αρχές του 20ου αιώνα και είχε όλες τις επιδράσεις της εποχής αυτής. Έτσι στόλισε το έργο με μοντέρνες αρμονίες, ρυθμούς και ορχηστρικά χρώματα.
Αξίζει να σημειωθεί πως, όταν ξεκίνησε να το γράφει, έξω από το παράθυρό του εξελίσσονταν τα γεγονότα της Ρωσικής Επανάστασης. Απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις, κατά τη λεγόμενη Φεβρουαριανή Επανάσταση, που θα εξελισσόταν ραγδαία σε οργανωμένες εξεγέρσεις και θα οδηγούσε τελικά στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Την άνοιξη ο Προκόφιεφ απέδρασε στην εξοχή για να συνεχίσει το γράψιμο, όπου είχε το πλεονέκτημα να βρίσκει «νόστιμο και υγιεινό φαγητό».
Η συμφωνία είναι γεμάτη εμπνεύσεις και με χαρούμενη διάθεση από την αρχή ως το τέλος. Η προσδοκία ενός καλύτερου μέλλοντος για την πατρίδα μετά τις ταραχές της Επανάστασης και η ανέμελη ζωή στην ύπαιθρο αφήνουν το στίγμα της αισιοδοξίας στη γραφή του Προκόφιεφ. Όλο το έργο είναι αρκετά σύντομο, με τα τέσσερα μέρη του να είναι θαυμαστά δεμένα μεταξύ τους.
Το πρώτο μέρος, σε μορφή σονάτας, ξεκινά με όμορφα ποικίλματα και συνεχίζεται στα πρότυπα των συμφωνιών του Μότσαρτ με την έκθεση δύο μελωδικών θεμάτων αντιθετικού χαρακτήρα. Ένα φωτεινό βασικό θέμα ακολουθείται από ένα απλό στα βιολιά, που στη συνέχεια αναπτύσσονται με ένα κάπως έντονο τρόπο καταλήγοντας στην αναθεώρησή τους.
Το δεύτερο μέρος είναι ένα χαλαρό larghetto σε τριμερή μορφή. Το κύριο θέμα προβάλλει αρχικά από τα πρώτα βιολιά, ενώ ακολουθεί το φλάουτο με την απαλή συνοδεία των υπόλοιπων εγχόρδων. Το μεσαίο τμήμα στηρίζεται σε πιτσικάτι των εγχόρδων, που εντείνεται με τη συμμετοχή των ξύλινων πνευστών, πριν υποχωρήσει σύντομα οδηγώντας στην επαναφορά του αρχικού θέματος. Ο Προκόφιεφ αντικαθιστά το μενουέτο που θα έγραφε ο Μότσαρτ με έναν άλλο χορό του 18ου αιώνα, το γαλλικό χορό λαϊκής προέλευσης γκαβότ.
Το τρίτο μέρος κάνει μία σύντομη αναδρομή σε προκλασικά πρότυπα. Ο χαρακτήρας του είναι επίτηδες βαρύς, ενώ τα έγχορδα δημιουργούν μία ποιμενική ατμόσφαιρα, με τη συνοδεία των τυμπάνων. Αυτό το μέρος αποτέλεσε αργότερα τη βάση για το διάσημο μπαλέτο του Προκόφιεφ ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα’.
 
Στο πανηγυρικό φινάλε έρχεται να προστεθεί ένα, επίσης σύντομο, τρίτο θέμα, με παιχνιδιάρικο και χαριτωμένο χαρακτήρα. Χαρακτηρίζεται από ορμητικότητα σχεδόν ζωική, ενώ ο Προκόφιεφ δίνει ενδιαφέροντα δεξιοτεχνικά περάσματα στο φλάουτο και το όμποε. Αρχικά είχε γράψει ένα πιο στοχαστικό φινάλε, ώσπου θυμήθηκε το παράπονο του μουσικολόγου και φίλου του Boris Asafyev πως δεν υπάρχει πραγματική χαρά στη ρωσική μουσική. Έτσι έγραψε αυτό το σπινθηροβόλο φινάλε για να διαψεύσει (ή να ικανοποιήσει) το φίλο του και όπως είπε ο ίδιος «το απόλαυσα ιδιαίτερα».
Στο σύνολό της η συμφωνία χαρακτηρίζεται από φρεσκάδα και χαρά, που εξελίσσεται με αφοπλιστική απλότητα και γοητευτικές μελωδίες και είναι εμποτισμένη με το πηγαίο χιούμορ και τις υπέροχες εμπνεύσεις του δημιουργού της, αποτελώντας δικαίως ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του.

Διαδικτυακή μετάδοση
Από το κανάλι της
ΚΟΘ στο Youtube & τη Σελίδα της ΚΟΘ στο facebook