Κυριακάτικα Πρωινά της Κ.Ο.Θ. - Σούμπερτ & Αρένσκι

Πρόγραμμα:
Φράντς Σούμπερτ (1797-1828): Νοτούρνο σε μι ύφεση μείζονα, έργο 148 (D.897)
Άντον Αρένσκι (1861-1906): Πιάνο τρίο σε ρε ελάσσονα, έργο 32

Το ‘Νοτούρνο’ του Σούμπερτ, γραμμένο το φθινόπωρο του 1827, είναι ένα συγκλονιστικό κομμάτι για τρίο πιάνου, που εξελίσσεται σε τέσσερα μέρη, με αργό ρυθμό, αποπνέοντας τραγικότητα. Η κύρια μελωδία του παραπέμπει στο πρώτο μέρος της ‘Ημιτελούς Συμφωνίας’ του συνθέτη, ενώ το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των τριών φθόγγων θυμίζει εμβατήριο, προσδίδοντας μία αντίθεση πολεμικού χαρακτήρα σε αυτή την ελεγεία. Το δεύτερο μελωδικό του θέμα κινείται σε πιο πνευματικά μονοπάτια σβήνοντας μυστηριωδώς στο τέλος και αφήνοντας έτσι μία αίσθηση αιώρησης. Το κομμάτι έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.
 
Ο Ρώσος συνθέτης, μαέστρος και πιανίστας Άντον Αρένσκι υπήρξε ένας σπουδαίος δάσκαλος πιάνου με μαθητές, μεταξύ άλλων, τους Ραχμάνινοφ και Σκριάμπιν. Συνθετικά δεν κατάφερε να αναπτύξει ένα ξεχωριστό προσωπικό στυλ, ενώ επηρεάστηκε έντονα από τον καλό του φίλο Τσαϊκόφσκι. Το ‘Πιάνο τρίο σε ρε ελάσσονα, έργο 32’ είναι το αποτέλεσμα της βαθιάς εντύπωσης που έκανε στο συνθέτη το ‘Πιάνο τρίο σε λα ελάσσονα, έργο 50’, που ο Τσαϊκόφσκι έγραψε στη μνήμη του Νικολάι Ρουμπινστάιν, εγκαινιάζοντας στη Ρωσία μία σειρά συνθέσεων ελεγειακού χαρακτήρα στη μνήμη καλλιτεχνών που έφυγαν από τη ζωή. Ο Αρένσκι έγραψε αυτό το τρίο για πιάνο στη μνήμη του βιολοντσελίστα φίλου του Καρλ Ντάβιντοφ και αυτός είναι ο λόγος που το τσέλο κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο. Την αρχική μελαγχολία διακόπτει ένα υπέροχο βαλς για να καταλήξουμε σε ένα σπαρακτικό θρήνο στο φινάλε, όπου ο συνθέτης προσθέτει λίγες δροσιές αναπόλησης, πριν παραδοθεί οριστικά στο τελικό βλοσυρό συμπέρασμα.

Live streaming
Από το κανάλι της ΚΟΘ στο Youtube & τη Σελίδα της ΚΟΘ στο facebook

Βιολί: Γιώργος Πετρόπουλος
Βιολοντσέλο: Μαρία Ανισέγκου
Πιάνο: Νίκος Κυριόσογλου
Παραγωγή: Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης

ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_01.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_02.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_03.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_04.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_05.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_06.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_07.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_08.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_09.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_10.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_11.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_12.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_13.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_14.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_15.jpg
ΚΠ_Σούμπερτ και Αρένσκι_16.jpg

Ελευθερία της Ηπείρου_Κυριακάτικα διαδικτυακά πρωινά από την ΚΟΘ

CityMag_Τι παίζει και δεν πρέπει να χάσω

Εστία_Κυριακάτικα Πρωινά της ΚΟΘ


tsso image
Επετειακή συναυλία 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση
25/03/2021
Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τιμούν την επέτειο 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση με μία πανηγυρική συναυλία.
Οι σπουδαίοι Έλληνες συνθέτες Διονύσιος Λαυράγκας και Μανώλης Καλομοίρης ενσωματώνουν στοιχεία της δημοτικής μουσικής μας παράδοσης στα έργα τους. Το 'Πρελούδιο και Φούγκα πάνω σε δύο ελληνικά θέματα' του πρώτου δίνει το θριαμβικό τόνο της εξέγερσης των Ελλήνων, ενώ η 'Καταστροφή των Ψαρών' του δεύτερου θρηνεί για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές του Αγώνα.
Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν, ένα ρηξικέλευθο έργο εμποτισμένο με τα ιδανικά του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, που υπήρξε η φλόγα με την οποία άναψε πνευματικά το φυτίλι της Ελληνικής Επανάστασης.


Πρόγραμμα:
Διονύσιος Λαυράγκας: Πρελούδιο και Φούγκα πάνω σε δύο ελληνικά θέματα
Μανώλης Καλομοίρης: Η καταστροφή των Ψαρών
Λούντβιχ βαν Μπετόβεν: Συμφωνία αρ. 3 σε μι ύφεση μείζονα, έργο 55 ('Ηρωική')

Συμπαραγωγή ΚΟΘ-ΟΜΜΘ

Τηλεοπτική μετάδοση
tsso image
Ρίχαρντ Στράους για πνευστά
18/04/2021
Συναυλία στη μνήμη του Ηλία Μακοβέι

Richard Strauss (1860-1911), Σουίτα σε σι ύφεση μείζονα, έργο 4                                 
  1. Praeludium   ii. Romanze   iii. Gavotte   iv. Introduction und Fuge
Η ‘Σουίτα για πνευστά’ γράφτηκε από τον Ρίχαρντ Στράους το 1884, τρία χρόνια μετά την περίφημη ‘Σερενάτα για 13 πνευστά’ και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα έργα του μεγάλου Γερμανού συνθέτη. Ο μικρότερος αριθμός opus της Σουίτας αφορά στο ότι η Σερενάτα έμεινε για χρόνια αδημοσίευτη. Το έργο αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξη της καριέρας του Στράους, όχι τόσο σε συνθετικό επίπεδο, όσο σε ό,τι αφορά την εξίσου εντυπωσιακή καριέρα του ως μαέστρου, που άρχισε ακριβώς με αυτό το έργο και μάλιστα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες.
Η ‘Σερενάτα για πνευστά’ είχε συντελέσει στο να αναπτύξει ο νεαρός και άγνωστος ακόμη Στράους μία πολύτιμη για την ανάδειξή του σχέση με τον κορυφαίο μαέστρο της εποχής Χανς φον Μπίλοβ. Ο φον Μπίλοφ είχε εντυπωσιαστεί από αυτήν και την είχε ενσωματώσει για μία διετία στο πρόγραμμα των συναυλιών του. Στο τέλος αυτής της περιόδου ο φον Μπίλοφ ένιωσε πως ήταν ο καιρός να εισάγει στο πρόγραμμα ένα καινούριο έργο για πνευστά, ενόψει και της χειμερινής του περιοδείας με την Ορχήστρα Meiningen. Έτσι ανέθεσε στο νεαρό συνθέτη αυτό το εγχείρημα, επιθυμώντας αυτή τη φορά όχι αναφορές στον κλασικισμό, αλλά στο μπαρόκ. Η επιθυμία αυτή όμως άργησε να μεταβιβαστεί στον Στράους, που είχε αρχίσει άμεσα να συνθέτει και είχε ήδη ολοκληρώσει τα δύο πρώτα μέρη. Έτσι ενσωμάτωσε τις μπαρόκ επιρροές στα δύο τελευταία μέρη του έργου, που .
Όταν ολοκληρώθηκε η σύνθεση, ο φον Μπίλοφ επεφύλαξε μία έκπληξη στο δημιουργό της, αφού τον ανέβασε απροειδοποίητα στο πόντιουμ για να διευθύνει την πρεμιέρα της στο Μόναχο, χωρίς να του δώσει τη δυνατότητα να κάνει έστω και μία πρόβα με την ορχήστρα! Αν σκεφτούμε πως το Μόναχο ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του Στράους, γίνεται κατανοητό το μέγεθος της πίεσης που δέχτηκε ο νεαρός συνθέτης. Η επιτυχία της συναυλίας πάντως συνετέλεσε στο να προσφέρει ο φον Μπίλοφ στον Στράους μία μόνιμη θέση βοηθού του και να ξεκινήσει μία υπέρλαμπρη καριέρα μαέστρου.
Η Σουίτα ακολουθεί την ενορχήστρωση της σερενάτας με τα 13 πνευστά, ενώ διατηρεί σε γενικές γραμμές και το στυλ της, αν και πρόκειται για ένα πιο ώριμο έργο και ιδιαίτερα πολύπλοκο έργο σε σχέση με την προϋπάρχουσα Σερενάτα. Τα δύο πρώτα μέρη είναι γραμμένα σε μορφή σονάτας, σε πιο συντομευμένη εκδοχή και χωρίς πολλές εκτεταμένες εξελίξεις. Το λυρικό δεύτερο μέρος καταλήγει σε μία παθιασμένη κόντα. Εδώ αλλάζουν τα δεδομένα  λόγω της προαναφερθείσας αργοπορημένης ενημέρωσης του Στράους για την επιθυμία του φον Μπίλοφ σχετικά με τις παραπομπές στο μπαρόκ και έτσι ακολουθεί ο παραδοσιακός Γαλλικός χορός Γκαβότα, ή μάλλον μία πολύ πιο γρήγορη και σπιρτόζικη εκδοχή του. Το φινάλε επαναφέρει τα αρχικά μελωδικά θέματα του Praeludium και τα μεταμορφώνει για να καταλήξουμε σε μία συναρπαστική φούγκα.
Στο σύνολό της η σουίτα είναι ένα ρομαντικό έργο με σπάνιο εκφραστικό πλούτο και ενδιαφέροντες συνδυασμούς οργάνων, που δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα και καθηλώνουν τον ακροατή.

 
Richard Strauss (1864-1949): Σερενάτα για 13 πνευστά σε μι ύφεση μείζονα, έργο 7
Ο Ρίχαρντ Στράους έγραψε σε ηλικία 17 μόλις ετών τη ‘Σερενάτα για 13 πνευστά’, που θεωρείται ένα από τα πλέον αξιόλογα έργα των νεανικών του χρόνων και παράλληλα σηματοδοτεί το τέλος αυτής της περιόδου και την είσοδο σε μία πιο ώριμη συνθετική περίοδο. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, πάντως, ο Στράους αποδεικνύει μία σπάνια ωριμότητα, που παραπέμπει σε πολλά σημεία στην ύστερη συνθετική του περίοδο. Παράλληλα, διαφαίνεται καθαρά το ταλέντο, που τελειοποίησε στην πορεία, της πλήρους αξιοποίησης κάθε διαθέσιμου οργάνου. Η πρεμιέρα του έργου έγινε στη Δρέσδη το Νοέμβριο του 1882 με μαέστρο τον Franz Wüllner.
Έργο της ρομαντικής περιόδου, αλλά με έντονες κλασικές αναφορές, η σερενάτα αυτή ενθουσίασε τον Hans von Bülow, για τον τρόπο που αναδεικνύει τη δεξιοτεχνική λάμψη των πνευστών και με τις ευγενικές μελωδικές της γραμμές, που μπορούν και μεταλλάσσονται στον πυρήνα του έργου παίρνοντας μία πιο δραματική διάσταση. Τη συμπεριέλαβε λοιπόν στο πρόγραμμα συναυλιών του με διάφορα σχήματα στη Γερμανία για τα επόμενα 2 χρόνια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει διάσημος ο νεαρός Στράους, που ευχαρίστησε θερμά τον κορυφαίο μαέστρο για την τιμή που του έκανε. Μάλιστα, όταν βρέθηκε στην προετοιμασία μίας συναυλίας με το έργο του στο Βερολίνο, έλαβε στο τέλος της πρόβας το χειροκρότημα του φον Μπύλωβ και των μουσικών της ορχήστρας. Δεν βρήκε όμως το θάρρος αργότερα να ανεβεί στη σκηνή της συναυλίας για να γνωρίσει την αποθέωση και από το κοινό που τον αναζητούσε.
Το έργο είναι αφιερωμένο στον επί πενταετία δάσκαλο του συνθέτη Wilhelm Meyer και αποτελεί ένα φόρο τιμής στον κλασικισμό, με αρχικό πρότυπο την ‘Σερενάτα για πνευστά αρ.10’ (‘Gran Partita’) του Μότσαρτ. Οι πλέον έντονες επιρροές της προέρχονται από τους Μέντελσον και Μπραμς, ενώ δεν λείπουν και αναφορές στους αγαπημένους του συνθέτη, Σούμαν και Σούμπερτ. Ξεχωρίζει για τον έξυπνο τρόπο χειρισμού των οργάνων, τα εντυπωσιακά τους περάσματα και τους ενδιαφέροντες συνδυασμούς μεταξύ τους, που δημιουργούν συνεχώς νέα ηχοχρώματα, αποτελώντας ουσιαστικά μία μελέτη πάνω στα πνευστά.


Διεύθυνση ορχήστρας: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης
 
Πρόγραμμα:
Ρίχαρντ Στράους: Σουίτα σε σι ύφεση μείζονα, έργο 4
Richard Strauss: Σερενάτα σε μι ύφεση μείζονα, έργο 7


Διαδικτυακή μετάδοση
Από το κανάλι της
ΚΟΘ στο Youtube & τη Σελίδα της ΚΟΘ στο facebook
tsso image
Συναυλία Μνήμης για τη Γενοκτονία των Αρμενίων
24/04/2021
00:00

Το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα τιμούν την 106η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων με μια συναυλία μνήμης που θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ3 το Σάββατο 24 Απριλίου (στις 22:00). Η Γενοκτονία των Αρμενίων έχει αναγνωριστεί ομόφωνα από τη Βουλή των Ελλήνων το 1996 και η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως η επίσημη ημέρα μνήμης των θυμάτων. 

 

Την ΚΟΘ διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης ενώ συμπράττει η σοπράνο Συρανούς Τσαλικιάν. Στην απαγγελία του ποιήματος είναι οι: Νίκος Κολοβός (Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΚΘΒΕ)  και η Αράξια Γκαναπετιάν (στα Αρμένικα).

 

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αποσπάσματα από το έργο του Χρήστου Χατζή Light from the Cross (Φως εκ του Σταυρού) βασισμένο σε ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας της Αρμενικής Εκκλησίας και έργα των διαπρεπών Αρμενίων συνθετών Mirzoyan και Khachaturian.

 

Η συναυλία θα μεταδοθεί από την ΕΡΤ3 στις 24 Απριλίου 2021.

 

Το αναλυτικό πρόγραμμα περιλαμβάνει:

 

Εdvard Mirzoyan: Lyrical Poem “Shushanik”
(1921-2012)
 
Χρήστος Χατζής: Light from the Cross (Φως εκ του Σταυρού)
(1935)                  με ύμνους της Μ. Εβδομάδας της Αρμενικής Εκκλησίας

                             - Ourakh ler
                            - Our es mayr eem
                            - Trisagion
                            - Kovia Yerousaghem
 
Aram Khachaturian: Adagio of Spartacus and Phrygia,
(1903-1978)                από το μπαλέτο Spartacus Suite αρ. 2

 


Διεύθυνση Ορχήστρας: Μίλτος Λογιάδης

Σοπράνο: Σιρανούς Τσαλικιάν

 

Απαγγελία ποιήματος:
Νίκος Κολοβός (Καλλιτεχνικός Διευθυντής ΚΘΒΕ)
Αράξια Γκαναπετιάν (στα Αρμένικα)