Ιδανικά ξεκίνησε η νέα καλλιτεχνική περίοδος της Κ.Ο.Θ., με τους τρεις υπέροχους σολίστες, τον Maxim Vengerov (βιολί), τον Peter Somodari (τσέλο) και τη Θεοδοσία Ντόκου (πιάνο) να ερμηνεύουν το αριστουργηματικό 'Τριπλό Κοντσέρτο' του Μπετόβεν σε απόλυτη αρμονία και εξαιρετικό συντονισμό μεταξύ τους, αλλά και με τα συγκλονιστικά σόλι του καθενός να κόβουν την ανάσα του κοινού. Στην πεντάλεπτη αποθέωση του κοινού απάντησαν με το υπέροχο, λυρικό και μελαγχολικό 'Oblivion' του Πιατσόλα από την ταινία
Enrico IV του Μάρκο Μπελόκιο, ενώ στη συνεχιζόμενη αποθέωση από το εκστασιασμένο κοινό ανταποκρίθηκαν με μία επανάληψη του φινάλε του κοντσέρτου.
Στο δεύτερο μέρος η Κ.Ο.Θ. υπό τη μουσική διεύθυνση του Μιχάλη Οικονόμου εκτέλεσε την 'Δέκατη Συμφωνία' του Σοστακόβιτς, προσφέροντας ένα συγκλονιστικό συναισθηματικό ταξίδι στους ακροατές και ολοκληρώνοντας έτσι μία αξέχαστη μουσική βραδιά που συνδύασε εξαιρετική μουσική με διαχρονικά πανανθρώπινα μηνύματα, με έργα συνθετών που εξέφρασαν τα βαθύτερα ανθρωπιστικά ιδεώδη και αντιστάθηκαν σε κάθε είδους καταπίεση και αυταρχισμό, εξυμνώντας την ελευθερία και την αδελφοσύνη των ανθρώπων.
Όπως είπε μεταξύ άλλων στο σύντομο χαιρετισμό του και ο μαέστρος Μιχάλης Οικονόμου στην αρχή του β' μέρους: "Κυρίες και κύριοι, νιωθω την ανάγκη να σας καλωσορίσω στη νέα καλλιτεχνική σεζόν του διαμαντιού του πολιτισμού της πόλης, της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης. Ο Σοστακόβιτς είναι ο συνθέτης ο οποίος ταυτίζεται περισσότερο από κάθε άλλον στην ανθρώπινη ιστορία με τα ανθρώπινα ιδανικά και τις ανθρώπινες αξίες. Είναι ο συνθέτης με τον οποίο ταυτίζεται κάθε μουσικός που τον ερμηνεύει. Ο Σοστακόβιτς έχει χρησιμοποιήσει τη συνθετική του πένα ως όπλο εναντίον όλων αυτών που ζούμε στην καθημερινότητά μας: των πολέμων, των κρίσεων, της καταπίεσης, της ανισότητας, της μη δικαιοσύνης και όλων αυτών των παραγόντων που βλέπουμε γύρω μας κάθε μέρα.
Ο Σοστακόβιτς ήταν ένας καλλιτέχνης που πάλευε να ακουστεί σε μια εποχή που όλη η Ευρώπη και όλη η Αμερική στα μέσα του 20ου αιώνα πολεμούσε την τονικότητα και προσπαθούσε να εισάγει τον πειραματισμό, αυτός χειρίστηκε την τονικότητα με έναν δικό του μοναδικό τρόπο και κατάφερε να ταυτιστεί τόσο πολύ με τον αγώνα για μία καλύτερη ζωή, όσο κανένας άλλος."
